All Posts By

Stefan

politiek

Horeca en politiek

By | Blog | No Comments

Mag je als horecaondernemer je met de politiek bemoeien? Is dat verstandig? Kun je überhaupt politiek gekleurd zijn als horecaondernemer? Voor een bedrijf als de mijne is dat best lastig. Natuurlijk heb ik een mening en soms is deze ook politiekgekleurd. Ik vind het echter moeilijk deze politieke mening naar buiten toe te ventileren. Voor ons bedrijf zijn wij afhankelijk van beslissingen die in de lokale politiek worden genomen. Zeker in deze tijd met een vaststelling van een nieuw bestemmingsplan. Daar heb je niet alleen die ene politieke voorkeurs partij voor nodig, maar daar heb je alle partijen voor nodig. Ook is het leuk dat je vergaderingen en congressen voor alle partijen kunt faciliteren en niet allen voor de partij waar je graag op zou stemmen. Ik vind die tweestrijd soms best lastig.

Zelf ben ik actief op social media en dan met name twitter, daar kan ik niet alles zeggen of roepen wat ik maar wil. Ik wil namelijk de lokale politieke partijen niet voor het hoofd stoten. Wat verder heel verwarrend is, is dat de lokale politiek soms zo verschild van de landelijke politiek. Daar waar je landelijk veel zou kunnen hebben aan een liberale partij (zakelijk gezien) dan kan dat lokaal heel anders liggen.

En dan nog iets: ik kan niet deelnemen aan gemeentelijke verkiezingen in de gemeente waar mijn bedrijf gevestigd is. Als bedrijf heb je dus geen stem. Ik woon namelijk net buiten de gemeentegrens. Waarom geven ze niet iedere KvK inschrijving de mogelijkheid om te stemmen? Een stem per vestigingsadres. Een keer per vier jaar je politieke voorkeur uitspreken en zo de politieke kleur in de gemeente mede bepalen. Want politieke beslissingen die je bedrijf aangaan vind ik belangrijker dan de beslissingen over de nieuwe speeltuin bij je huis. Een achterhaalde wetgeving zou ik zeggen. Een keer bedacht in het jaar kruik toen alle ondernemers nog bij hun bedrijf woonde.

blog-drank-horecawet

De Drank- en Horecawet is een gedrocht.

By | Blog | 2 Comments

De Drank- en Horecawet is een gedrocht. Het is achterhaald en we moeten ervan af.  Momenteel loopt er een pilot bij gemeenten om te experimenteren met blurren. Dat wil zeggen dat kappers een wijntje mogen schenken. Tenminste, dat was het idee. De horeca reageerden defensief. Als ‘zij’ wijn mogen verkopen willen wij ook boeken verkopen. Gelijke monniken gelijke kappen. Op de barricade! Maar gaat het eigenlijk wel over het verkopen van boeken? Nee dus. De Drank- en Horecawet gaat veranderen, maar dat duurt nog wel even. Dit om  de simpele reden dat het huidige kabinet hier geen beslissing over gaat nemen en voordat het volgende kabinet op stoom is we in het volgende decennium zijn aanbeland. Wel is het goed om nu de discussie al te voeren, om te weten waar we voor vechten, of tegen moeten vechten. Want dat er iets gaat veranderen staat haast wel vast. Het retailverbod voor de horeca en het alcoholverbod voor winkeliers is één van de punten waarover gesproken wordt. De vraag die volgens mij eigenlijk veel belangrijker is is: willen wij als horeca wel een aangepaste wet? Is het alleenrecht van het verkopen van drank niet veel belangrijker? Nu heeft de horeca een bijna monopolistische positie als alcoholverstrekker. Willen wij dat opgeven om boeken of schoenen te verkopen? Wordt straks het probleem van de retail ook het probleem van de horeca? Krijg je door blurring toe te staan niet in alle leegstaande winkels een mix van retail en horeca? Nog meer stoeltjes. Is dat wat wij toejuichen? Ik weet het antwoord ook niet, maar moeten wij ons als horeca niet veel meer richten op andere punten in de Drank -en Horecawet? Bijvoorbeeld de totaal niet meer van deze tijd zijnde inrichtingseisen, of dat jongeren die drank kopen niet strafbaar zijn met dezelfde boetes die wij krijgen. Want zeg nu eerlijk, jij verkoopt nu toch ook al dat flesje olijfolie?

blog-prijsverschil

Prijsverschil tussen nu en straks

By | Blog | One Comment

Je zit op het terras en word vriendelijk welkom geheten door een van de medewerkers; “Mag ik een kop koffie mevrouw?” De vriendelijke medewerkster reageert; “Tuurlijk mag dat, wilt u het nu of straks?” Je kijkt verbaasd naar je tafelgenoot, zei ze dat nu echt? “Hoezo vraag je dat? Ik zou graag de kop koffie nu willen en niet straks.” “Nou er is namelijk een prijsverschil tussen nu en straks, als u nu de koffie wilt dan kost dat 2,80 en als u het straks wilt dan kost het 2,30” Je begrijpt er werkelijk niets meer van en stapt snel op. Weg van dit achterlijke terras, je gaat wel naar de concurrent!

Op een ander terras aangekomen wordt je weer heel vriendelijk begroet. Je zit net en wilt nu wel eens een keer dat lekkere kopje koffie hebben. Je wenkt de medewerker welke direct naar je toe komt. De medewerker zegt vriendelijk, “u bent geen vaste klant bij ons, de koffie kan wel, maar duurt ongeveer drie kwartier.” Je valt van je stoel van verbazing. Zijn ze in dit dorp helemaal gek geworden? Is de horeca helemaal gek geworden?!

Tja, bovenstaand ben je wellicht zelf in de horeca nooit tegengekomen, maar ik kwam dit wel in andere bedrijfstakken tegen. Werkelijkwaar, ik wilde een deur bestellen en moest 100 euro meer betalen als ik de deur niet in 12 maar in zes weken wilde hebben. Ik kwam bij de garage en werd gewoon drie maanden in de wacht gezet. Tja, u bent geen vaste klant dus moet u wachten. Dus zo gaan ze daar om met hun klanten. Zijn wij dan zo bijzonder? Er wordt weleens neerbuigend gedaan om ons horeca vak, maar veel bedrijfstakken zouden eens wat vaker een horecagelegenheid moeten bezoeken of beter nog een personeelstraining van ons moeten bijwonen en zien hoe wij met onze GASTEN om gaan.

dansende-koeien

Dansende koeien bij Kameryck

By | Blog | 16 Comments

Dansende koeien de wei in bij melkveehouderij De Ettingen
Eindelijk naar buiten.
U kent het waarschijnlijk wel, het beeld van dansende koeien in de wei. Als na een lange winter de staldeuren weer open gaan zijn de dieren uitzinnig van vreugde en maken onhandige sprongen in de lucht. Duidelijk is dat ze niet met elkáár dansen. Ieder voor zich geeft uiting van vreugde. Ze rennen daarbij wild door elkaar. Er is geen afstemming.

Dat doen wij mensen anders. We bewegen in harmonie met onze danspartner op het ritme van de muziek. Alle zintuigen staan open en we stemmen voortdurend af. Zo ontstaat een mooie dans waar beide partijen plezier aan beleven. Ik gebruik deze metafoor vaak in onze organisatie. Mijn devies luidt; dansen met de klant! Afstemmen en meebewegen tot een mooi, vloeiend samenspel. Heerlijk!

Wilt u ook met ons dansen? Neem dan contact met ons op.

Graag tot ziens bij Kameryck.

Hans Voorn
(Eigenaar Kameryck)

blog-keurmerk

Wat is een keurmerk waard?

By | Blog | No Comments

Jaren geleden hoorde ik van Green Key, het internationale keurmerk waarmee je als onderneming aantoont dat je mvo bezig bent. Bedrijven met een Green Key-keurmerk doen er alles aan om het milieu te sparen, zonder dat hun gasten inleveren op comfort en kwaliteit. Zij gaan daarbij een stap verder dan de normale wet- en regelgeving vereist. Een beetje bedrijf had dit keurmerk en dan ook nog de gouden variant. Je kunt namelijk ook een bronzen of zilveren certificaat hebben.

Er werd en wordt gezegd dat overheden geen boekingen (mogen) maken bij bedrijven die niet Green Key-gecertificeerd zijn. Dat ze dus alleen uw geld mogen uitgeven bij bedrijven die aan de voorwaarden van Green Key voldoen. Om zo’n certificaat te krijgen moet je best wat doen. Je gaat altijd zuinig om met energie en water. Bijvoorbeeld door zo veel mogelijk ledverlichting, spaarlampen, lichtsensoren en timers voor airconditioning en verwarming te gebruiken. Je gebruikt geen of heel weinig mono-verpakkingen, hebt toiletten die niet te veel water gebruiken en niet te vergeten een juiste afvalscheiding. Daarnaast moet je duurzaam inkopen en niet meer wassen dan nodig.

Als je dan alle papieren hebt ingevuld, al je leveranciers een briefje hebt gestuurd dat ze zo veel mogelijk duurzame producten moeten leveren, dan word je gecontroleerd. Er komt een net afgestudeerde jongeman langs om te controleren en uiteindelijk krijg je een certificaat. Alles bij elkaar ben je voor een bedrijf met een beetje omvang een kleine €1000 euro kwijt, dat is exclusief je eigen tijd. Daar komt jaarlijks nog een nota bij van ruim €700. Jaarlijks.

Maar dan de vragen: Welk bedrijf is tegenwoordig niet mvo bezig? En is het wel zo dat de overheid niet bij je boekt als je geen certificaat hebt? Hoeveel extra boekingen krijg je als je wél dat certificaat hebt? Veel vragen waar maar moeilijk een antwoord op te geven is. Ik vind deze hele business maar een vreemde. Een beetje bedrijf is gewoon mvo bezig en zorgt dat afval wordt gescheiden, laat lampen niet langer branden dan nodig en koopt duurzaam in. Toch? O ja, wij hebben sinds 2011 Green Key goud. Dat dan weer wel.

hans-voorn

Interview met Hans Voorn: “Voor locaties met karakter zal altijd plaats blijven.”

By | Blog | No Comments

Wie is Hans Voorn?

Hans Voorn is directeur-eigenaar en oprichter van evenementenlocatie Kameryck, gelegen in het midden van het land, in het plaatsje Kamerik. Hans is 54 jaar en woont in Woerdense Verlaat, samen met Anne Marie en zoon Ole.
Hans Voorn, Kameryck

Wat is typisch ‘Hans Voorn’?
Daar moest ik wel even over nadenken. Er is zoveel dat me raakt, waar ik warm van kan worden, dat van binnenuit komt. Maar iets maken, bedenken, creëren – en dan bedoel ik ook echt fysiek iets maken zoals bijvoorbeeld een tuin, een huis of een evenementenlocatie – daar word ik echt blij van. Daarbij een helder beeld hebben van hetgeen er moet komen maar er nog niet is. Ik zie dat dan al door mijn ooghaartjes. Ik vind het heerlijk om daaraan te werken. Om dat vorm te geven. Ons huis bijvoorbeeld was ooit een bouwval van een oude stal en een hooiberg. Er zat geen woonbestemming op. We hebben na veel duwen en trekken de gemeente kunnen overtuigen dat het een historisch interessant pand is en na 3 jaar is er eindelijk een woonbestemming op gekomen en konden we met de restauratie beginnen.
Dat ben ik, denk ik, ten voeten uit. Ik kan heel lang, met veel geduld aan een ver einddoel werken. Ik zie in de verte een ster die ik wil plukken en ben bereid onderweg daarvoor de nodige hobbels te nemen.
Ik geef niet snel op. Zo heb ik Mavo, Havo, VWO gedaan en heb daarna aan de Universiteit van Utrecht Sociale Geografie gestudeerd. Ook Kameryck is zo ontstaan. Ik kende de plek. Er was hier nog niets, alleen een rietlandje aan het water maar door mijn ooghaartjes zag ik al iets heel moois. Het is een lange weg geweest. Het heeft ruim acht jaar geduurd voordat we konden starten met bouwen. Plannen maken, overleggen met de gemeente en provincie. De eerste plannen gaan weer de prullenbak in, er is weerstand, er moeten mensen overtuigd worden, je gaat op zoek naar de juiste partners en bondgenoten. Zo kom je stapje voor stapje dichter bij je doel.
Er is een Russisch spreekwoord dat zegt; ‘Geduld brengt rozen’. Dat spreekt mij wel aan. Het geeft me heel veel voldoening om dit te kunnen doen, samen met de mensen waar ik vertrouwen in heb.

hans-voorn-2

Beroep en bedrijf en waarom deze branche?
Voor Kameryck werkte ik 12 jaar voor het recreatieschap in het rivierengebied. Ik was verantwoordelijk voor de commerciële ontwikkeling van de recreatiegebieden. Daar leerde ik ook de evenementenbranche kennen. Ik voelde mij al snel thuis in deze branche omdat het een omgeving is waar je met creativiteit en een goed commercieel gevoel heel veel kunt bereiken. Het is ook een overzichtelijke branche. Als je je best doet weet je snel wie de belangrijke spelers zijn in de branche. Relaties zijn heel belangrijk. Ik vind het fijn om aan goede, duurzame relaties te bouwen waarbij vertrouwen centraal staat. Een netwerk onderhouden en uitbouwen. Zo heb ik nog regelmatig contact met mensen (organisatiebureaus) die ik in mijn vorige baan heb leren kennen. Zij huurden de locaties in het rivierengebied en komen nu ook bij Kameryck.

Mooiste evenement dat jullie mochten hosten / organiseren?
Onvergetelijk was ons eerste evenement bij Kameryck. Het was nog vóór de officiële opening en het was voor IKEA. Een centrale bijeenkomst voor het kader van alle vestigingen (ca. 250 gasten). De aanloop hiernaartoe was heel bijzonder: Bij het eerste locatiebezoek van mijn contactpersoon liepen we door een pand in aanbouw waar het over enkele maanden allemaal moest gaan gebeuren. Daaromheen was het nog een grote bende. We overlegden in de bouwkeet. Met modder aan haar schoenen vertrok mijn contactpersoon weer naar Amsterdam. Er was zoveel vertrouwen dat het allemaal goed zou komen.
En het kwam goed. IKEA is nog steeds een goede klant van ons. Het heeft ons als starter in 2007 een enorme duw in de rug gegeven. Dat was heel goed voor het zelfvertrouwen.

Mooiste evenement dat je hebt bijgewoond?
Toen ik 50 werd ben ik meegenomen door vrienden naar Oerol. Pas op de boot wist ik waar we naartoe gingen. Heb in de maneschijn op het terras van een strandtent staan dansen met uitzicht op zee. Dat was onvergetelijk.

Wat of wie inspireert jou?
De natuur is voor mij een bron van rust en inspiratie. Ik kom regelmatig in de bergen en bezoek vaak (ook in de winter) een klein dorpje aan de Franse kust bij Calais waar ik dagen langs het strand en de krijtrotsen kan lopen.
Ik geloof erg in de kracht van rust. We leven te hectisch, dat leidt tot vervlakking. Ik voel me aangesproken tot het boeddhisme, lees daar ook over en probeer soms te mediteren.

Waar droom je nog van?
Kameryck af te maken. We zitten nu in een fase van uitbreiding. Er komt een grote plenaire zaal bij van ca. 400 personen. Dat duurt langer dan verwacht door een vervelende bezwaarprocedure met een buurman. Het bestemmingsplan moest hiervoor worden aangepast. Dat is (weer) een lange weg maar we zijn al een heel eind en de gemeente wil ons gelukkig helpen. Dit nieuwe bestemmingsplan geeft ons veel meer mogelijkheden om te ondernemen. We gaan een erfpachtcontract sluiten met het recreatieschap en krijgen daarmee het beheer van het hele recreatiegebied onder ons. Dit geeft ons de mogelijkheid om het hele park van 20 hectare een uniforme kwaliteitsuitstraling te geven. Er is in dit park ook een kinderboerderij. We gaan dat faceliften en er een pannenkoekenrestaurant beginnen. Geweldig om dit allemaal vorm en kleur te geven. Het wordt nog mooier hier.
Dan droom ik ook van de periode daarna om meer tijd voor mezelf en mijn gezin te hebben. Meer tijd ook om te lezen en van muziek te genieten. Kameryck heeft de afgelopen 15 jaar wel heel veel tijd van me gevraagd.

Hoe ziet de branche er over vijf jaar uit?
De wereld is momenteel erg in beweging. Ik probeer dat wel te volgen maar ben niet zo’n visionair die dat allemaal kan voorspellen. Ik kijk natuurlijk ook nauwlettend naar onze branche. Wij hebben op onze locatie de laatste jaren zoveel geïnvesteerd. Daarvoor moet je ook privé behoorlijk je nek (financieel) uit steken. Als het dan echt mis zou gaan dan gaat je kop er af. Som denk ik wel eens waar gaat het naartoe met die terreurdreiging? Of, wat als niet Griekenland maar Frankrijk omvalt? Ook economisch zie je grote verschuivingen. Afgelopen week weer het nieuws bij V&D, HEMA en Bijenkorf. Sommige business modellen hebben gewoon hun langste tijd gehad. Als je niet snel kunt reageren zit je écht in de hoek waar de klappen gaan vallen. Ik luister veel naar BNR Radio. Daar had iemand het over het Kodak-moment: Te laat met je tijd meegaan en ten onder gaan.
Zo heb ik me ernstig afgevraagd of de nieuwe communicatietechnieken, met video-conference en Skype niet een bedreiging kunnen vormen voor locaties die het vooral van life communicatie en de fysieke ontmoeting moeten hebben. Ik kom eigenlijk steeds meer tot de conclusie dat er voor locaties met karakter altijd plaats zal blijven. Als tegenhanger van de online wereld zal de fysieke ontmoeting en beleving tijdens life events altijd een belangrijke plaats houden. Gelukkig maar, hebben we niet voor niets zoveel geïnvesteerd.
Met wie uit de branche wil je graag een avondje uit eten, en waarom?
Met jou, maar dat willen er meer Haha! We gaan ons met Kameryck ook meer op de congresmarkt (tot 400 personen) richten. Ik zou wel eens een avondje willen eten met een doorgewinterde PCO-er die me de weg gaat wijzen in die wereld en liefst ook wat deuren voor me wil openen. Wie gaat er mee? Ik betaal.

Wat was je grootste blunder?
Een slecht voorbereide speech voor een belangrijk gezelschap. Ik dacht; dat doe ik wel even. Die fout maak ik nooit meer.

Hekel aan?
Ego’s en arrogante mensen. formulieren invullen vind ik ook niet leuk.

Dol op?
Lekker eten, goed glas wijn, goed gesprek. En, schaatsen op natuurijs. Ik ga volgende maand een tocht maken op een meer in Zweden (Falun).

Dit weet of verwacht bijna niemand van mij…
Ik heb in Frankrijk op het strand een archeologische vondst gedaan die wordt binnenkort onderzocht op de universiteit in Utrecht. Wordt vervolgd…

Welke wijsheid wil je graag met je branchegenoten delen?
Hou vast aan je idealen, geef niet te snel op. Denk ook aan je toekomst (pensioen).
Vraag jezelf af: vind ik dit over 10 jaar ook nog leuk. Ik heb m.n. veel organisatiebureaus met veel elan zien komen en gaan. Jonge mensen die hun beste jaren er aan geven maar uiteindelijk niets hebben opgebouwd. Er kwam laatst een bureau bij ons en de eigenaar zei bij de opbouw van het evenement: ‘Eigenlijk ben ik te oud voor dit werk’. Dat vind ik sneu. Daar moet je over nadenken.

Geplaatst door High Profile Events
Door Barbara van Baarsel

blog-ode-aan-mijn-vrouw

Ode aan mijn vrouw

By | Blog | 22 Comments

Hoe belangrijk is je partner thuis?

Mijn vrouw is net zo belangrijk voor het bedrijf als mijn compagnon, en dat wil wat zeggen. Als je als horeca ondernemer iedere keer moet uitleggen dat je op zondag moet werken, met de feestdagen moet werken of weer naar de zaak moet omdat er een belangrijke partij staat te beginnen. Als je dat iedere keer moet proberen te ‘verkopen’ en dan als reactie krijgt: ‘Al weer!’ Dan heb je het zwaar. Volgens mij kan het helemaal niet. Je bent getrouwd met elkaar maar je hebt ook een ‘huwelijk’ met je bedrijf, mijn compagnon in mijn geval. Die twee huwelijken zijn verschillend en er is romantisch gezien gelukkig wel degelijk een verschil. Maar toch zitten er ook veel gelijkenissen in.

Sparren met mijn vrouw is net zo belangrijk als sparren met mijn compagnon. Zij kijkt van een afstand naar mijn bedrijf en heeft dan een mening, of stelt kritische vragen. Hoe vaak ben ik haar daar al wel niet dankbaar voor geweest.

Een druk bedrijf leiden zonder begrip en steun van je partner is voor mij niet te doen. Ja, en dan is er ook nog die balans. De balans tussen zakelijk en privé. Ik sprak daar laatst over met een paar vrienden, ook ondernemers. Die balans kan er alleen zijn als je het op beide vlakken leuk hebt. Het moet leuk zijn om naar je bedrijf te gaan en goed zijn om thuis te komen. Maar het levert toch ook vaak spanningen op. De balans slaat soms iets te ver door naar het zakelijke en dan is het goed dat ze dat thuis begrijpt. Daarom: dank je Anja!